Sandwichen met de Hennies

Amai, meiskes, let op! Er is een komisch duo opgestaan in het peloton. Het zijn niet de twee knapste renners, daar moet ik eerlijk over zijn, maar ze zijn zo grappig. En humor is ook aantrekkelijk. Hoogst aantrekkelijk, vind ik.

Adam Hansen en Greg Henderson. De twee dudes from Down Under rijden dit jaar samen bij Lotto Belisol en dat zullen we weten. Ik noem ze inmiddels al de Hennies.

Onafscheidelijk zijn ze, vooral op twitter. Ik sandwich mezelf er – vooralsnog enkel virtueel – graag tussenin, maar rol er van het lachen even snel weer tussenuit.

De hitte in Qatar en Oman deed hen duidelijk goed: de Hennies voerden een waar cabaretstuk op.

En daar hoorde deze foto bij. Dat liet Greg natuurlijk niet op zich zitten.

Klik je nu op deze foto, dan blijkt hij verdwenen. Dat is niet zo heel gek, als je weet wat er te zien was. Ik heb hem bekeken. Amai! Het ging om een heel gek plaatje, geloof mij maar. Yoga met je hoofd in je kont. Zoiets.

En nu, tijdens Parijs-Nice, gaan de Hennies vrolijk verder. Ik doe het in mijn broek.

Wat voor smoeltje krijgen we dan te zien? Juist!

Ach. Greg had het kunnen weten: Adam is natuurlijk net zo handig met de computer.

Tussen deze regelrechte photobattle door schrijven de Hennies ieder uur dat ze niet op de fiets zitten gerust ook nog een stuk of wat ‘alledaagse’ tweetjes aan elkaar.

Och, wat zou ik graag weten hoe het er in de eerste uren van een koers aan toe gaat met deze twee best buddies in één team. En allee, ik kan enkel raden hoe mijn over het algemeen toch wat teergevoelige landgenoten reageren op hun platvloerse Outback Jack boeren- en schetenhumor.

Ze kunnen me nog meer vertellen. Greg Henderson en Adam Hansen wielrenners? Nee zeg. Het zijn gewoon twee clowns, verkleed in lycra pakskes.

O Yoann, whereabouts art thou?

Arme arme Yoann. Eén jaar geschorst. Waarom? Hij maakte drie foutjes bij het invullen van zijn whereabouts. Gewoon, beetje te laat, of op die verkeerde plek. En dat is jammerlijk schatten, want hij deed het vorig jaar nog hartstikke fantastico in die voorjaarsklassiekers. Nu moeten wij dat dus allemaal missen, de heerlijkheid van Offredo. Op de kasseien, in de regen. O kijk, hier is Yoann met een mooie muts! Rrrr.

C’est dommage, mon chéri. Maar mamma mia, ik vergeet ook wel eens waar ik ben. Vooral als ik in de ogen van Yoann kijk. Dan is een foutje gauw gemaakt eh? Natuurlijk, het mag niet, foei, stout! Maar ik kan niet boos blijven op oi oi oi Offredo hoor. Regels schmegels, zo een zexy hoort gewoon in het peloton. De UCI moet soms de estetica maar voor de etica laten gaan. Kijk nou toch eens, che bello!

Het enige voordeel is dat hij in ieder geval niet meer zo hard kan vallen als vorig jaar. Flaav vraagt zich wel af wat hij gaat doen, tijdens die lange, lange schorsing. Het hele jaar trainen? Op vakantie? Als je je verveelt mag je mij wel op je whereaboutsformuliertje invullen hoor. Dan zorg ik er wel voor dat je in vorm blijft. Bootcamp Basso, voor al uw stoute wielrenners.

F.

Degenkolb, John Degenkolb.

Ik ben shaken. En stirred. Visibly shaken en very – I say very – zexily stirred. Ik heb namelijk Qatar gekeken deze week darlings. Eindelijk was er weer die ciclismo! En natuurlijk, Qatar is niet zo fantastico. Heel veel zand, heel veel plat. Maar in die oneindige leegheid met al die waaiers kun je alle renners wel heel goed zien! En dat is handig om alle nieuwe shirtjes uit je hoofd te leren, maar nog veel handiger om een goede bidonblik te werpen op ze peloton. En mamma mia, wat zagen ze er al goed uit! Zou het vanwege het olympische jaar zijn, dat ze boys nu al scherp staan? Of kwam het door die eindeloze wegen door de woestijn, waarop werkelijk alles gestroomlijnd lijkt? Nou ja, bijna alles. Flaav moet nog wel een beetje aan Cav wennen. Kwam het door die horizontale strepen of was het een buikje? Niet met Peta mee eten schat, pas op!

Bene. Waar was ik. O ja, ze peloton. Ik heb eens goed naar Il Project R2D2 gekeken. I like ze shirts! Niet veranderen als de nieuwe naam komt hoor. Maar vooral like ik John Degenkolb. Degenkolb is ze man to watch girls! Ik stel voor dat we het team Project John noemen. Want met twee zulke benen kan er toch weinig ruimte voor iets anders over zijn. Kijk dan toch: Links! Rechts! Links! Rechts! Lotsa legs!  Stel je toch voor dat die benen van jou zijn. Niet jouw benen gekkies, maar ván jou. Dat je hoofd er op mag rusten als je moe bent. Dat die benen om je heen slaan als je eigenlijk op moet staan, als de wekker gaat maar het nog koud en donker is. Als al die watts en VO2max en o la la in die dijen eens gebruikt worden om jóu te besturen. John BenenHulk. La Basso wil het, zo’n John. Big bad John, maar wel met de allermooiste lach van het hele peloton. De purrrrfecte glimlach. Ik hoop dat we die lach straks zien, in het voorjaar. Misschien in Roubaix, stralend in al dat zand?

F.

Wat zoeken jullie toch?

Nu jullie favo zexy wielersite al weer een tijdje bestaat, zijn we maar eens gaan kijken waarom jullie ons zo geweldig vinden schatten. En de beste (en leukste) manier om dat te doen is de zoektermen. Wat willen jullie?! De twintig meest gezochte ondewerpen:

  • peta todd
  • niels albert
  • is dat je bidon of ben je het zelf
  • liz hatch
  • bernie eisel
  • maarten tjallingii
  • eros capecchi
  • niels albert naakt
  • niki terpstra
  • flaviana basso
  • stijn devolder
  • pippo pozzato
  • theo bos
  • lucia strada
  • tom veelers
  • michiel elijzen
  • marcel kittel
  • thomas dekker
  • theo bos naakt
  • lars boom

Kijk, dat is simpel. Jullie willen mooie mannen! Dat komt goed uit darlings, wij ook. Natuurlijk, Peta Todd wint, maar tegen een Page Three Lady kunnen zelfs wij niet op. De Niels Albert- en Theo Bos fans zijn het eerlijkst als zij zoeken trouwens. Heel goed, gewoon duidelijke vragen stellen, we love it.

En de leukste vragen? Een selectie:

  • getrainde kaaklijn   How do you train a kaaklijn?
  • ronde kontjes   Lotsa vragen over ronde kontjes, rrrr..
  • wil kuiten   Dat willen we allemaal wel!
  • ik ben een moeilijk schepsel   Povero bambino, kunnen we helpen?
  • kevin pauwels met kleren   Mét? Really?
  • fabian cancellara vrouw   Yes, die heeft hij. Het spijt ons ook.
  • fabian cancellara wat hij zei   Dat weet niemand. Maar het is onbegrijpelijk zexy.
  • koi taart   Eh, okay.. maar laat Pippo het niet horen!

Grazie mille voor al jullie bezoekjes en blijven komen hè, ze zexy is nog lang niet op!

F.

 

Hincapo di tutti capi

Jaja, ik weet het, ik weet het. Er is de kwestie van Het Been. Gorgeous George heeft een not so zexy leg. Hier, kijk maar, google is your friend. Maar really darlings, who cares? Zolang wij rugnummer 69 in de kast laten hebben wij geen last van het been, capice? Bene. Concentreren wij ons op the good bits.

Allereerst is George een held. Met een hele grote Haha! Als je de Tour rijdt met hem in je team, dan win je de Tour. Vraag maar aan ze Lance, Contadorable en Cuddles. Negen Tourzeges lievelings, dat is geen toeval. En in het voorjaar is George Hincapié Garcés – hij is half Colombiaans, jummie! – altijd vooraan te zien in de klassiekers. De Ronde, Gent-Wevelgem, Roubaix, april is zíjn maand. Het was multo jammer van Het Stuur, Flaav had het hem zooo gegund. Damn you, bad bad bike!

George ziet er natuurlijk prachtig uit als hij bijna huilt, en zo helemaal onder de modder is hij ook niet te versmaden. Maar er is niets mooier dan de lach van mijn favoriete New Yorker. Als Hincapie lacht, lacht alles mee. Zijn schattige oren, zijn fantastische “OMG!” neus, de rimpeltjes bij zijn ogen, het kuiltje in zijn vierkante kin. Zelfs die paar grijze haartjes bij zijn slapen glimlachen naar La Basso. Ik wou dat ik er bij was geweest bello, toen je daar bijna huilend langs de kant van de weg zat. Ik had mijn armen om je heen geslagen en je getroost, zoals alleen Flaav dat kan. En die keer dat je sleutelbeen – au! –  kapot was? Ik had die zexy pleister heel zachtjes gekust tot je weer zo mooi kon lachen. En dan had ik je daarna meegenomen op mijn eigen Tour de France, een Tour speciaal voor jou alleen. Een Tour met twee winnaars dit keer: Jij en ik George. Hinca Cutie Pie!

F.

Classic zexy: Mario

Schatten, luister. We moeten praten. Over de grootste sprinter aller tijden. Over Il Re Leone. Yes darlings, het wordt tijd dat we ons eens over Mooie Mario buigen. “Over Mario buigen”, rrrrr.. Want hoewel jullie Flaviana van alles aan- en op te merken heeft over Il Magnifico, komen wij er niet onderuit: Mario Cipollini is The Daddy. De Giro: 42(!) etappezeges. De Tour: 12 overwinningen. Wereldkampioen. Milaan-San Remo. Not bad, eh?

Bene, daar gaat het hier niet over. Hier spreken wij over de zexy, niet de zeges. En mamma mia, zexy galore bij Cipo. Maar laat ons eerst eens eerlijk zijn: Hij heeft een raar hoofd. Het is veel te groot en veel te lang! Ruud van Nistelrooy meets Sarah Jessica Parker. Alanis Morissette does The Terminator. Maar wij vergeven hem. Wij vergeven hem zelfs dát haar. En die bizarre outfit. Wij vergeven hem werkelijk alles.

Want ladies, Mario Cipollini had het ultimo wielerlichaam. Gehouwen uit het beste Italiaanse marmer. Als Michelangelo nu geleefd had, had David gewoon Mario geheten, La Basso weet het zeker. En aangezien Cipo zelf ook buitengewoon tevreden was over zichzelf, was hij nooit te beroerd om zich aan ons te tonen. Keer op keer. Zijn billen. Zijn benen. Zijn buik. Die dijen! Il Re was een alomtegenwoordige one man show van door god gegeven geilheid. En daarvoor moeten wij dankbaar zijn lievelings. Zo een body is een once in a lifetime geschenk. Een geschenk van de wielergoden, speciaal voor ons. Dus kijken wij door die malle pakken heen en zien wij dat gekke hoofd over het hoofd. Grazie Mario, het was een genoegen je te berijden te zien rijden.

F.

Christophe, mon chéri

Amai, Christophe. Mon chéri. Had het me toch gezegd. Dan had ik boven, in de sneeuw, op jou staan wachten met een bidonneke warme thee.


Hoe lang het ook had geduurd (want jouw machtige dijen moesten natuurlijk vanuit elke denkbare hoek gefilmd, dus je bent God weet hoe vaak die berg op gefietst), hoe koud mijn voeten ook waren geworden, ik had gewacht. Ik had je fiets aangenomen. Ik had de zweetdruppels teder van jouw prachtige kaken gewist. En dan hadden we om beurten kleine slokjes genomen van mijn hete thee. Met suiker.

Misschien had je me uit dankbaarheid wel even teder aangekeken met die doordringende slaapkamerogen van je. Met je heerlijke lippen intussen een heel klein eindje van elkaar, zoals je zo vaak kijkt, alsof je elke seconde klaar bent om te kussen. Mij te kussen, daar boven in de sneeuw. Dan zouden mijn koude voeten plotsklaps in vuur en vlam staan. O ja. En niet alleen mijn voeten, chéri.

Allee, ik vind het ook zeer plezant om keer op keer je strakke kontje en je explosieve dijen te bestuderen. Ik heb dit filmpje al zo vaak afgespeeld dat ik met mijn ogen dicht zou kunnen aanraken aanwijzen hoe jouw spierbundels lopen. Maar de volgende keer waarschuw je even als je gaat, oui? Desnoods sta ik een hele dag op de top van een berg. Ik doe het graag, enkel om jouw zweetdruppels weg te wissen. En je dijen aan te raken, waarna we onvermijdelijk de sneeuw doen smelten samen.