Oscar te quiero Pereiro mio!

I know, I know, Flaav don’t no speak Spanish. Maar ik bedoel het goed darlings. En als ik mijn Julio Iglesias LP’s er op na luister klopt het wel ongeveer, basta! Ik denk dat Pereiro mio en ik er wel uitkomen… rrrrrrr.

Anyway: Óscar Pereiro Sio. Hij won de Tour de France in 2006, toen bleek dat die rare Floyd Landis meer dan alleen de hulp van il dio had gehad bij zijn wonderbaarlijke wederopstanding. Dat was jammer schatjes, want het podium had er zeker mooier uitgezien. Oscarito is namelijk molto zexy in geel, Floyd eh.. wat minder. Een geluk bij een ongeluk was het dan ook dat Oscar de trui alsnog kreeg en hij zich niet aan de regels voor het podium hoefde te houden. Gewoon alles uit en dan pas de maillot jaune aan! Ik denk dat we het in Paris voortaan altijd zo moeten doen. Niet van die benauwde, het is tenslotte zomer!

Niet alles verliep daarna goed voor onze Oscar. In 2008 viel hij heel hard in Frankrijk, zo vanuit een haarspeldbocht van de Agnello een hele verdieping lager. Gelukkig brak hij alleen zijn arm, mamma mia, dat was schrikken toen. Achteraf zorgde het drama voor een lichtpuntje: een zexy litteken met een very yummy tattoo ernaast. Slimme jongen. La Basso likes it very much! Hoe het uiteindelijk afliep met de sizzling Spaniard? Hij werd voetballer. Really! Of hij succesvol is? Ik weet het eigenlijk niet. Who cares? Hij kan altijd nog model worden. Want alles staat hem goed lievelings, alles. Dit bijvoorbeeld. En zelfs deze ruitjes! Met Pereiro komt het wel goed. Of het met mij nog goed komt na deze overdosis hotness is nog maar de vraag..

F.

 

Advertenties

Classic zexy: Mario

Schatten, luister. We moeten praten. Over de grootste sprinter aller tijden. Over Il Re Leone. Yes darlings, het wordt tijd dat we ons eens over Mooie Mario buigen. “Over Mario buigen”, rrrrr.. Want hoewel jullie Flaviana van alles aan- en op te merken heeft over Il Magnifico, komen wij er niet onderuit: Mario Cipollini is The Daddy. De Giro: 42(!) etappezeges. De Tour: 12 overwinningen. Wereldkampioen. Milaan-San Remo. Not bad, eh?

Bene, daar gaat het hier niet over. Hier spreken wij over de zexy, niet de zeges. En mamma mia, zexy galore bij Cipo. Maar laat ons eerst eens eerlijk zijn: Hij heeft een raar hoofd. Het is veel te groot en veel te lang! Ruud van Nistelrooy meets Sarah Jessica Parker. Alanis Morissette does The Terminator. Maar wij vergeven hem. Wij vergeven hem zelfs dát haar. En die bizarre outfit. Wij vergeven hem werkelijk alles.

Want ladies, Mario Cipollini had het ultimo wielerlichaam. Gehouwen uit het beste Italiaanse marmer. Als Michelangelo nu geleefd had, had David gewoon Mario geheten, La Basso weet het zeker. En aangezien Cipo zelf ook buitengewoon tevreden was over zichzelf, was hij nooit te beroerd om zich aan ons te tonen. Keer op keer. Zijn billen. Zijn benen. Zijn buik. Die dijen! Il Re was een alomtegenwoordige one man show van door god gegeven geilheid. En daarvoor moeten wij dankbaar zijn lievelings. Zo een body is een once in a lifetime geschenk. Een geschenk van de wielergoden, speciaal voor ons. Dus kijken wij door die malle pakken heen en zien wij dat gekke hoofd over het hoofd. Grazie Mario, het was een genoegen je te berijden te zien rijden.

F.

Go Jo!

Amai meiskes, hebben jullie de film Il Lombardia al gezien? Nee? Gaat dat dan heel snel doen! Schitterende beelden van sexy Johnny, snoepje van de week Karsten en toyboy Robert de allermooiste najaarskoers, een huilende Paulo Bettini (de tranen biggelen mij elke keer weer over de wangen als ik die beelden zie) en tot mijn verrassing een werkelijk bloedlekkere Jo de Roo.

Wie? Jo de Roo. Da’s niet zomaar een renner. Nee, hij is de enige Nederlander die de Ronde van Lombardije twee keer won. In 1962 en 1963. Toen de wegen nog veel slechter waren en de Ronde onnoemelijk veel zwaarder. Maar genoeg nu over de koers. Terug naar Jo.

Allee, ik weet het, Jo de Roo is inmiddels een oude man. Maar kijk toch eens naar die oude foto’s en vooral naar de heerlijke historische beelden in Il Lombardia! Wat een schitterende kop! Geen wonder dat de rondemissen met lijm aan hem vast geplakt leken. En dan dat krachtige lichaam eronder, sterk als een os. Zo worden ze niet meer gemaakt, de renners, tegenwoordig. Nee, het zijn enkel iele mannetjes wat de klok slaat. Spijtig.

Och. Was ik maar vijftig jaar ouder. Ik had het wel geweten.

Who’s the boss?

Darling Lucia schreef onlangs een prachtig verhaal over Theo Bos, The Bos(s). Mamma mia wat een Hollandse Hotness! Maar laten we eerlijk zijn, er is natuurlijk maar één echte Boss. En dat die gestopt is met de ciclismo is geen reden om hem niet de gepaste eer te bewijzen. Ik weet het, niet iedereen is dol op de tasty Texaan, men roept dopage! Naarling! Overmacht! Saai! Maar dat is die kift schatten, die kift. Die mensen kunnen het niet uitstaan dat één man zo vaak won. Zeven jaar vermorzelde hij iedereen in de Tour. En Flaviana mist hem een beetje. Och, die grijns! Die ogen van staal! Niemand kon zo zexy boos kijken als Lance. Maar Lance boos maken? Nee, dat kun je beter niet doen. Vraag dat maar aan Filippo Simeoni.

Het hoogtepunt uit die lange carrière van Armstrong? Nee, niet die zeven overwinningen schatten. Jullie weten best wat het hoogtepunt was. Niet liegen. Kom op ladies, geef het maar toe. DIT was het hoogtepunt. Jullie Flaviana droomt er soms nog van. Best looking jog ever, basta!  Enfin, het sportieve verhaal van The Boss kennen jullie allemaal, hoe het gaat aflopen weet nog niemand. Lance is een bikkel en doet nu triathlons, maar er hangt hem nog een spannend dopingproces boven het smakelijke hoofd. La Basso is alvast een taart met een vijl aan het bakken, want Lovely Lance in de gevangenis? Over my dead zexy body. Run Lance, run!!

F.