Fucking Ferrari

Allee, ik wéét het. Eigenlijk zou ik hem moeten verfoeien.

Ferrari. Roberto Ferrari. Amai, wat reed hij onze lieveling Cav lomp onderuit, in de derde etappe van de Giro. Dat behoort een wielrenner niet te doen. In één enkele beweging maakte Roberto zich tot het enfant terrible van het Giro-peloton.

En vandaag. Och vandaag. Met een fietslengte voorsprong pakte hij de winst in de nauwe straatjes van Montecatini Terme. Darling Cav stond niet eens op de foto. Onze wereldkampioen onderuit maaien en vervolgens zo declasseren: een oneerbiediger optreden is nog nooit vertoond.

Nee, dacht ik, met mijn handen voor mijn ogen naar de aankomst kijkend. Nee! Niet fucking Ferrari, wééral! Laat dat stuk stronzo alsjeblieft onder het smeltende asfalt verdwijnen, en rap! Intussen bolde Ferrari over de meet, zijn armen in de lucht, de vuisten gebald, juichend met open mond.

De camera zoomde in. Ik zag een baardje. En och, u weet: ik ben een sucker voor baardjes. Ik kwijl van woeste kaken. Roberto kneep in zijn remmen, lachte zijn prachtige rij tanden bloot en ik gleed van de sofa. Verkocht. Volledig.

Foto: Tour de TaiwanFoto: Tour de Taiwan

Die schitterende bruine ogen, die eindeloze wimpers, die bos weelderige krullen onder zijn helm.

Dus ja. Ik weet het goed gemaakt. Stuur dat lekkertje maar naar mij. Nee, ik ben niet te beroerd de Giro van Ferrari te verlossen. Zo ben ik. Ik laat geen wielerfan in de kou staan. En renners met baardjes om van te smullen al helemaal niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s