Christophe, mon chéri

Amai, Christophe. Mon chéri. Had het me toch gezegd. Dan had ik boven, in de sneeuw, op jou staan wachten met een bidonneke warme thee.


Hoe lang het ook had geduurd (want jouw machtige dijen moesten natuurlijk vanuit elke denkbare hoek gefilmd, dus je bent God weet hoe vaak die berg op gefietst), hoe koud mijn voeten ook waren geworden, ik had gewacht. Ik had je fiets aangenomen. Ik had de zweetdruppels teder van jouw prachtige kaken gewist. En dan hadden we om beurten kleine slokjes genomen van mijn hete thee. Met suiker.

Misschien had je me uit dankbaarheid wel even teder aangekeken met die doordringende slaapkamerogen van je. Met je heerlijke lippen intussen een heel klein eindje van elkaar, zoals je zo vaak kijkt, alsof je elke seconde klaar bent om te kussen. Mij te kussen, daar boven in de sneeuw. Dan zouden mijn koude voeten plotsklaps in vuur en vlam staan. O ja. En niet alleen mijn voeten, chéri.

Allee, ik vind het ook zeer plezant om keer op keer je strakke kontje en je explosieve dijen te bestuderen. Ik heb dit filmpje al zo vaak afgespeeld dat ik met mijn ogen dicht zou kunnen aanraken aanwijzen hoe jouw spierbundels lopen. Maar de volgende keer waarschuw je even als je gaat, oui? Desnoods sta ik een hele dag op de top van een berg. Ik doe het graag, enkel om jouw zweetdruppels weg te wissen. En je dijen aan te raken, waarna we onvermijdelijk de sneeuw doen smelten samen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s