De woeste kaken van Thijs Al

Amai, wat is het toch jammer dat Thijs Al de laatste tijd niet wat vaker in beeld komt tijdens de crossen. Hij rijdt iets te ver achteraan om interessant te zijn voor de camera’s.

Zo zonde! Want Thijs heeft tegenwoordig een van de lekkerste bekkies van alle crossers. Niet die gladgeschoren kaken die we zo goed van hem kennen. Nee, Thijs heeft tegenwoordig een bekkie met baard! Daar kan ik maar één ding op zeggen: MIAUW!

Thijs was altijd wel, laten we zeggen, interessant. Maar ik vond hem toch een beetje een melkmuil met zijn babyzachte huidje. Maar nu! Met dat kleine baardje is hij plots geen knaapje meer, maar een man. Een ruige, woest aantrekkelijke man die je het liefst zijn snelpak zo rap mogelijk van de schouders zou trekken. Om vervolgens jouw zachte wang tegen die sexy stoppels aan te drukken. En dan… Allee. Dat ga ik niet opschrijven hoor.

Wat een paar baardharen al niet kunnen doen voor de sexyness van een man. Ik sta er werkelijk van te kijken. Lieve Thijs, wil je van je wangen alsjeblieft nooit meer een glad perzikhuidje maken? En, verzoek ik je vriendelijk doch dringend: ga nu eens wat harder rijden. Want wij willen jouw woeste kaken echt vaker op antenne bewonderen. Ze verdienen het. En jij ook.

Advertenties

Go Jo!

Amai meiskes, hebben jullie de film Il Lombardia al gezien? Nee? Gaat dat dan heel snel doen! Schitterende beelden van sexy Johnny, snoepje van de week Karsten en toyboy Robert de allermooiste najaarskoers, een huilende Paulo Bettini (de tranen biggelen mij elke keer weer over de wangen als ik die beelden zie) en tot mijn verrassing een werkelijk bloedlekkere Jo de Roo.

Wie? Jo de Roo. Da’s niet zomaar een renner. Nee, hij is de enige Nederlander die de Ronde van Lombardije twee keer won. In 1962 en 1963. Toen de wegen nog veel slechter waren en de Ronde onnoemelijk veel zwaarder. Maar genoeg nu over de koers. Terug naar Jo.

Allee, ik weet het, Jo de Roo is inmiddels een oude man. Maar kijk toch eens naar die oude foto’s en vooral naar de heerlijke historische beelden in Il Lombardia! Wat een schitterende kop! Geen wonder dat de rondemissen met lijm aan hem vast geplakt leken. En dan dat krachtige lichaam eronder, sterk als een os. Zo worden ze niet meer gemaakt, de renners, tegenwoordig. Nee, het zijn enkel iele mannetjes wat de klok slaat. Spijtig.

Och. Was ik maar vijftig jaar ouder. Ik had het wel geweten.

Who’s the boss?

Darling Lucia schreef onlangs een prachtig verhaal over Theo Bos, The Bos(s). Mamma mia wat een Hollandse Hotness! Maar laten we eerlijk zijn, er is natuurlijk maar één echte Boss. En dat die gestopt is met de ciclismo is geen reden om hem niet de gepaste eer te bewijzen. Ik weet het, niet iedereen is dol op de tasty Texaan, men roept dopage! Naarling! Overmacht! Saai! Maar dat is die kift schatten, die kift. Die mensen kunnen het niet uitstaan dat één man zo vaak won. Zeven jaar vermorzelde hij iedereen in de Tour. En Flaviana mist hem een beetje. Och, die grijns! Die ogen van staal! Niemand kon zo zexy boos kijken als Lance. Maar Lance boos maken? Nee, dat kun je beter niet doen. Vraag dat maar aan Filippo Simeoni.

Het hoogtepunt uit die lange carrière van Armstrong? Nee, niet die zeven overwinningen schatten. Jullie weten best wat het hoogtepunt was. Niet liegen. Kom op ladies, geef het maar toe. DIT was het hoogtepunt. Jullie Flaviana droomt er soms nog van. Best looking jog ever, basta!  Enfin, het sportieve verhaal van The Boss kennen jullie allemaal, hoe het gaat aflopen weet nog niemand. Lance is een bikkel en doet nu triathlons, maar er hangt hem nog een spannend dopingproces boven het smakelijke hoofd. La Basso is alvast een taart met een vijl aan het bakken, want Lovely Lance in de gevangenis? Over my dead zexy body. Run Lance, run!!

F.

Wachten op de tranen van Fabio

Dit, lieve schatten, is Fabio. Fabio Felline. Een naam die doet denken aan een ouderwetse film, waarin twee verliefde mensen elkaar op een plein aan een cafétafel in de ogen staren, genietend van een zacht briesje dat, waaiend vanaf de zee, de zwoele zomernacht draaglijk maakt. Kom daar maar eens om in jullie koude, natte, platte land, met jullie Tankinks en jullie Bokkema’s. Stoere mannen, maar geen poëzie. Spreek het maar eens heel langzaam uit:
F A B I O   F E L L I N E. Alsof je met het puntje van je tong het allerlaatste restje romige, zachte, donkere chocola onderuit het schaaltje likt.

Over toetjes gesproken darlings… Fabio héét niet alleen mooi, hij ís ook mooi. Flaviana wil zo graag uren door zijn donkere krullen woelen en luisteren als hij verhaaltjes vertelt met zijn lieve mond. Verhaaltjes over hoe hij vorig jaar het Circuit de Lorraine won bijvoorbeeld. Of over hoe hij dat toch doet, er zelfs in zo een foeilelijk Footon-pak nog zo zexy uitzien. In 2011 won hij weer, in Brixia. En hij werd 22e in Il Lombardia! Niet slecht voor zo een jonge ragazzo. Bene, dat fietsen komt dus wel in orde denkt La Basso. Kunnen wij ons nog even concentreren op Fantastico Fabio’s allermooiste kwaliteiten: Il naso en le ciglia. Natuurlijk mag je iemand geen verdriet toewensen, maar mamma mia wat zou ik hem graag eens zien huilen. Want de wimpers van Felline, die zijn onovertroffen. Mag ik het één keer zien bello? Een traan die langzaam opwelt in die prachtige ogen, heel even blijft hangen in je wonderlijke wimpers en dan langzaam langs je beeldschone neus naar beneden rolt? En als je uitgehuild bent zal ik ze drogen mio amore, je zoute tranen. Dat beloof ik. Want mooie, lieve Fabio Felline, jij mag jouw neus altijd in Flaviana’s zaken steken hoor.

F.

O o Pippo!

Mamma mia Pippo, we get the message already! You can stop with the twittering of ze zexy pictures now darling. Zoveel sollicitaties naar een plekje in onze eregalerij, dat moet beloond worden.

Bene, Filippo Pozzato dus. Waar wij van IDJBOBJHZ soms uren moeten zoeken naar een dampende dij of een sexy schouder (it’s a dirty job but someone’s got to do it..) is het geval Pozzato een open broek boek. Een boek met molto plaatjes ook. Want Pippo is dol op plakplaatjes. Op zijn rug, zijn armen, zijn buik. En gelukkig voor ons laat hij die altijd en overal zien. Kleren aantrekken? Niet nodig, Pippo is altijd hot. Dus wie zijn wij om er niet naar te kijken? Flaviana is dol op Pippo, en Pippo is dol op.. nou ja, op zichzelf. En op Koi karpers. Alhoewel La Basso zich wel afvraagt wanneer je die nou laat afmaken schat. Zo is het toch een beetje visserslatijn eh?

Nu moeten jullie niet denken dat hij alleen maar op het strand ligt (of heel comfortabel op een muurtje), want fietsen kan hij als de beste. Milaan – San Remo, De Omloop, E3, ritten in de Tour en de Giro, hij won het allemaal. Dit jaar was helaas niet het beste jaar voor Pippo lievelings, pas helemaal aan het eind won hij die GP Beghelli. Maar hij is nog maar 30, dus ik weet zeker dat we nog heel veel van hem gaan genieten de komende jaren. Na alle ellende bij Katusha kan hij in 2012 bij Farnese rustig weer opnieuw beginnen. O en Pippo? Maak nog eens zo’n lekker filmpje darling!

F.

 

Naughty Niki

De Nederlandse taal bevat twee woorden die speciaal zijn uitgevonden om Niki Terpstra mee te beschrijven: guitig en snel. (O ja, en lenig.)

Niki is een Noord-Hollands schoolvoorbeeld van nuchterheid, aangelengd met een vleugje temperament en een eetlepel ondeugendheid, en die combinatie blijkt magisch te zijn. Zijn speelse aanvalslust heeft hem al ver gebracht: in 2010 reed hij op het NK in zijn Duitse Milram-shirtje het volledige Raboleger naar huis. Daarna lachte hij zijn schitterende tanden bloot op het podium, met links naast zich een huilende Weening en aan de andere kant een boze Boom. Ook op het WK liet hij zich dat jaar zien in de finale – en ja, dat hebben we erg graag, dat Niki zich laat zien.

Want die ondeugende, grote blauwe ogen, gecombineerd met die prachtige lach, dat is gegarandeerd smelten. En lacht hij een keer niet, dan geeft dat niks. Ook als Niki met een serieuze blik, bemodderd en gefocust op de fiets zit, is hij om op te vreten. Al was het alleen maar omdat we ons daarna nog meer verheugen op een verfrissende duik in de zee, met hier en daar een wielrenner, en ook wat dolfijntjes

Wat hoor ik nou? Missen jullie nog een zwembroekfoto? Willen jullie die lange armen en benen eens zonder wielerpakje bekijken? Geen probleem, bij IDJBOBJHZ worden jullie op je wenken bediend!

De koning van de modder

Amai, wat kan ik toch genieten van de cross. Hoe meer blubber, hoe beter. Want door blubber wordt de cross zwaar. En door een zware cross onderscheiden de echte mannen zich van de jochies. Echte mannen met spetters op hun gezicht, smeer op hun gespierde dijen en hun truitje liefst een stukje open geritst omdat ze het zo heet krijgen van de cross. Daar krijg ik het dan weer heet van.

Zdeněk Štybar! Van hem word ik gloeiend heet. Natuurlijk loop ik ook wel warm voor Sven Nys, Kevin Pauwels en Niels Albert. Maar ik moet toch zeggen: geen van hen heeft zoveel rauwe mannelijkheid als Zdeněk. In combinatie met dat zoete Vlaamse accent, een beetje hoekig door zijn Tsjechische roots, kun je mij opvegen hoor. En dan heb ik het nog niet eens over die prachtige ogen, dat schattig scheefgezakte helmpje na diepe inspanning, die indrukwekkend kaaklijn, het pure geluk op zijn gezicht als hij wint en die sexy accentjes boven de letters van zijn naam. Zo exotisch!

Onlangs twitterde hij nog: How do you like this picture?

Hoe schoon ik die foto vind, Zdeněk? Onbeschrijflijk schoon! Ik kan er uren naar kijken. Naar die opbollende spieren vlak boven je knieën. Naar je witte wereldkampioenstenue dat je – eerlijk is eerlijk – nog beter staat als het zwart bespat is. Naar je geconcentreerde gezicht – o lala! Wat zijn mannen toch sexy als ze helemaal opgaan in dat wat ze het liefste doen.

Zdeněk is nog niet in topvorm. Maar let op mijn woorden: de dagen van zijn onoverwinnelijkheid in het veld breken binnenkort aan. Dan zal hij weer regeren, als de koning van de modder. Op het hoogste treetje van het podium. Zoals het hoort.

De eenheid van man en fiets is van zo’n bovenaardse schoonheid dat het geen wonder mag heten dat je boven de grond zweeft, Zdeněk. Ik kan je wel vertellen: als ik naar deze foto kijk ga ik ook zweven. En ik durf het best toe te geven: mijn hoogtepunt ligt nog wel een paar metertjes hoger dan het jouwe.